“ Deity Zero 4 Dreamz ‼ Ž♫ ”

วันนี้ไปห้างมาคะ ไปกับครอบครัวกันสี่คน
อยากกินช็อคโกแลตเค้ก พ่อเลยให้เงินมาซื้อ

พอเราเลือกเสร็จ วางใส่ถาดเรียบร้อยพร้อมจะจ่าย
ไปเข้าแถวตามระเบียบและมารยาท

มีหญิงไทยคนหนึ่งเข็นรถที่เต็มไปด้วยสินค้ามาแทรก..
ด้านหน้าเราเป็นฝรั่ง เขาซื้อเค้กเพียงชิ้นเดียว..
แล้วคุณหญิงไทยคนนี้ก็มาจากไหนไม่รู้...
รู้แต่ว่าใส่เสื้อลายเสือดาวสีดำ สะพายกระเป๋าหลุยวิตองค์..
พาดแว่นไว้บนศีรษะยี่ห้อกุชชี่...

คุณหญิงคนนั้นหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ..
ก็ทำไม่รู้ไม่ชี้เข้ามาวางถาด..

" 100 หนึ่งเลยใช่ไหมจ้ะ "

คุณเธอโชว์กระเป๋าหนังยี่ห้อแพง ควักแบงค์ร้อยออกมา
พนักงานไม่ตอบ แต่เธอตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างดี

" แล้วตรงนี้จ่ายได้หรือเปล่า "

หล่อนชี้มือไปที่รถเข็นของตนที่มีของอยู่เต็ม

" ไม่ได้หรอกคะ ต้องไปจ่ายด้านใน ขอโทษนะคะ "

เมื่อพนักงานตอบ หล่อนหน้าแตก (ได้ยินเสียงด้วย)

" ทั้งหมด 120 บาทคะ "

พนักงานคิดเงินเสร็จ เธอก็บอกราคาออกมา
คุณหญิงตกใจกับราคาของ

" อุ๊ย ของขึ้นหรอ "

หลังจากนั้นคุณเธอก็รีบเข็นรถออกไป...

-----------------------------------------------------------

=...= เอาเป็นว่า เคยเจอเหตุการณ์แบบแซงคิวหลายทีแล้ว
เคยมีคนเอารถเข็นมาจ่ายในส่วนเบเกอรี่ ซึ่งเราไม่ชอบ !!
คนไทยยังขาดระเบียบอยู่มาก ยังเห็นแก่ตัวอยู่มาก..
 

เดาเอาว่าผู้หญิงข้างต้น เคยอยู่ในป่าตองมาก่อน
แล้วมีเงิน เพราะแต่งงานกับคนต่างชาติที่มาหากินที่ภูเก็ต..

เบื่อ...

คิดว่ามีเงินจะทำอะไรได้ทุกอย่าง..

เงินเป็นปัจจัยหนึ่งของคน แต่ถ้าสันดานเลวก็หมดไปกับสันดานของคุณ..

เปรียบเทียบกับเหตุการณ์ที่สนามบินลอสแองเจลิส...

ขากลับจากซีแอตเทิล.. ครอบครัวเราพอลงจากสนามบิน..
ก็ข้างที่แอลเอหนึ่งคืน จากนั้นเราไปเช็คอินตั๋วกันตอนเช้าๆ..
เราจำได้ว่าอยู่แถวแรกๆของการเช็คอิน ถ้าใครเคยไปสนามบิน..
เขาจะให้เราต่อแถว.. ตามกฏฝรั่ง ถ้าคุณแซง เขาจะแย้ง พูดตรงๆ...
แต่ในสังคมไทย เราเกรงใจ.. ถ้าพูดออกไปก็จะถูกหาว่า " อีเด็กนี้ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง "

หรือ " อีเด็กนี้พ่อแม่เป็นใคร ไม่สั่งสอนลูก " จริงๆนะ..

พอเข้าแถวรอไอพวกพนักงานที่กำลังเตรียมตัว (ช้ามา เลทครึ่งชั่วโมง)
ก็มีหญิงสาวคนหนึ่ง ไม่สิ.. ป้าแก่สิถึงจะถูก คุณเธอสะพายกระเป๋าแบบคุณนาย....
ชายหนุ่มท่าทางจะเป็นลูกชาย เข็นรถมาด้วยกระเป๋าราคาแพงทั้งนั้น..

คุณเธอเดินอย่างไม่สนใจใครเข้าทางออกของรถเข็น นึกภาพตาม...

เคาเตอร์ผู้โดยสารจะเป็นทางยาว แต่ละสายการบิน จะมีทางเข้าที่ให้ต่อแถว
กั้นด้วยรั้วเหล็กที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ พอเข้าไปเคานเตอร์ก็จะเข็นออกไปทางขวา
ซึ่งเป็นทางออกมีป้ายบอกเด่นชัด มีการ์ดคุมด้วย..

มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินจ้ำอ้าวมาพร้อมกับลูกชายที่เข็นรถตามแม่ หล่อน
เดินเข้ามาทางออกของรถเข็น ตอนนั้นไม่มีการ์ดของการบินไทยคุม..
ส่วนทางเข้าเคานเตอร์ มีรถเข็นต่อแถวกันรอเช็คอินตามลำดับการมา..
ครอบครัวเราอยู่แถวหน้า ...

นังพนักงานที่สุ่มหัวกันอยู่เป็นชาติ ออกมาหน้าเคานเตอร์และเช็ค
ข้อมูลในคอม คุณเธอจ้ำอ้าวไปหาพนักงาน ยื่นกระดาษใบหนึ่งให้
คาดว่าเป็น กระดาษที่จองตั๋วในเน็ต.. คุณเธอเจรจาเป็นชั่วโมง..

แน่นอน เราบ่นด่ายับเบาๆ ยัยนั่นก็ไม่สะทกสะท้าน แถมลูกชายยังเก๊ก..
คิดว่า ใหญ่มาจากไหนว่ะ..

 การ์ดการบินไทยมาพอดีเป็นคนแม็กซิกัน

เขาเองไม่เห็นด้วย.. ส่ายหน้าโบ้เบ้ให้เพื่อน

ยัยเจ๊นี้กลับได้ตั๋วก่อน โธ่เว๊ย นังหน้าด้าน !!..

........................................................................

^^: เฮ้อ หวังว่าเด็กๆในยุคหน้าคงไม่เป็นแบบนี้นะ..

edit @ 21 Apr 2008 15:57:52 by l)eityZel2o♥

edit @ 21 Apr 2008 16:01:04 by l)eityZel2o♥

edit @ 8 May 2008 23:26:47 by l)eityZel2o♥